|
Najważniejsze układy 8-bitowe:
Układ 4004 został w 1972 roku zastąpiony przez 8008, pierwszy na świecie 8-bitowy mikroprocesor. Procesory te stały się prekursorami bardzo udanej serii Intel 8080 (1974 r.), Zilog Z80 (1976 r.) oraz pochodnych 8-bitowych procesorów Intela. Konkurująca z tym układem Motorola 6800 została wypuszczona na rynek w kwietniu 1974 roku. Jego architektura została zachowana i rozbudowana o technologie MOS w układzie 6502 w 1975 roku, konkurując z Z80 jeśli chodzi o popularność.
Zarówno Z80 jak i 6502 skoncentrowały się na niskim koszcie ogólnym, poprzez kombinacje małego pakietu, prostych wymagań co do szyny komputerowej oraz załączenie obwodów, które normalnie znalazłyby miejsce w osobnej kości (np. Z80 zawierał kontroler pamięci). Były to cechy, które pozwoliły w latach 80. na przeprowadzenie rewolucji w postaci produkowanych w domu komputerów, lub ewentualnie dostarczanie takowych w cenie 99$.
Western Design Center, Inc. (WDC) zaprezentował w 1982 roku oparty na technologii CMOS 65C02 oraz sprzedał licencje kilku firmom, które to stały się rdzeniem komputerów osobistych Apple IIc oraz IIe, klasy wszczepialnych medycznych rozruszników serca i defibrylatorów, przemysłowych, konsumenckich i samochodowych urządzeń. WDC zapoczątkował licencjonowanie technologii mikroprocesorowych, która była potem kontynuowana przez ARM oraz innych producentów w latach 90.
Atutem Motoroli w świecie 8-bitowym był wprowadzony do produkcji w 1978 roku MC6809, dość sprzecznie uważany za najbardziej potężny, ortogonalny, i czysty 8-bitowy mikroprocesor kiedykolwiek wyprodukowany. Jest on uważany także za najbardziej skomplikowany układowo projekt, który kiedykolwiek wprowadzono do użycia w mikroprocesorach. Mikroprogramowanie zastąpiło układową logikę w mniej więcej tym samym czasie dla wszystkich układów potężniejszych niż MC6809 – głównie z powodu wymagań, które były zbyt złożone dla układowej logiki.
Kolejnym wczesnym 8-bitowym mikroprocesorem był Signetics 2650, który cieszył się sporym zainteresowaniem ze względu na swą innowacyjność oraz potężny zbiór rozkazów.
Najważniejszym mikroprocesorem w świecie lotów kosmicznych był RCA 1802 (zwany tez CDP1802, RCA COSMAC) przedstawiony w 1976 roku. Był on używany przez sondy Voyager oraz Viking z lat 70. oraz w sondzie Galileo (wystrzelonej na Jowisza w 1989 roku, dotarła na miejsce w 1995 r.). Mikroprocesor RAC COSMAC był pierwszą implementacją technologii C-MOS. CDP1802 został użyty ponieważ nie zużywał dużej mocy oraz ponieważ proces jego produkcji (krzem na szafirze) był dużo bardziej odporny na promieniowanie kosmiczne i wyładowania elektrostatyczne niż w jakimkolwiek innym procesorze z tego okresu. Można wręcz powiedzieć, że CDP1802 był pierwszym odpornym na radiacje procesorem.
wikipedia.pl
|
